Μαθήματα Ιστορίας

Σαν σήμερα το 1971... ο Αντώνης Αντωνιάδης σημειώνει δυο γκολ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών εναντίον του Ερυθρού Αστέρα στη Λεωφόρο και ο ΠΑΟ προκρίνεται στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Με 10 γκολ θα χριστεί πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, ενώ ο ΠΑΟ νικώντας με 3-0 θα καταφέρει να ανατρέψει το βαρύ 4-1 του πρώτου αγώνα. Στον αγώνα αυτό τερματοφύλακας του ΠΑΟ είναι ο Βασίλης Κωνσταντίνου που έχει αντικαταστήσει τον Τάκη Οικονομόπουλο. Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών οι πράσινοι θα γνωρίσουν την ήττα από τον Αγιαξ.




Σαν σήμερα το 1999... 100 συμμετοχές με την Εθνική Ιταλίας συμπληρώνει ο Paolo Maldini στον φιλικό αγώνα εναντίον της Κροατίας στο Ζάγκρεμπ. Ο αρχηγός της Ιταλίας έκανε το ντεμπούτο του στις 31/3/1988 στο Σπλιτ (1-1 με τη Γιουγκοσλαβία) μπαίνοντας αλλαγή στο 53 στη θέση του Giovani Francini. Είναι ο δεύτερος σε συμμετοχές πίσω από τον Dino Joff (112), έχει συμμετάσχει σε 3 Παγκόσμια Κύπελλα (19 εμφανίσεις) και σε 2 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1988, 1996).




Σαν σήμερα το 1999... η Μπαρτσελόνα γιορτάζει τα 100α της γενέθλια με ένα φιλικό παιχνίδι στο Καμπ Νου, με αντίπαλο τη Βραζιλία (2-2). Πόλλά αστέρια συμμετείχαν στη γιορτή αυτή, όπως οι Κρόϊφ, Νέσκενς, Στόιτσκοφ, Λάουντρουπ, Μαραντόνα, Ρομάριο, Ρονάλντο, Ριβάλντο κ.α.




Σαν σήμερα το 2004... ο 37χρονος Ρομπέρτο Μπάτζιο αγωνίζεται για τελευταία φορά με την Εθνική Ιταλίας εναντίον της Ισπανίας (1-1). Ο Μπάτζιο οδήγησε τους Ιταλούς στον τελικό του Μουντιάλ του 1994 με αντίπαλο τη Βραζιλία, αλλά έχασε το κύπελλο όταν αστόχησε στο τελευταίο πέναλτι του τελικού.

"Σήμερα 12 χρόνια από τον πράσινο θρίαμβο στο Άμστερνταμ"

Ο χρόνος γυρνά 12 χρόνια πίσω, στην «μαγική» βραδιά της 3ης Απριλίου του 1996. Αγιαξ-Παναθηναϊκός 0-1 με το «χρυσό» γκολ του άφθαστου Κριστόφ Βαζέχα στο 87’, με ένα υποδειγματικό ψηλοκρεμαστό πλασέ μετά από εκπληκτική κούρσα και μπαλιά του Γιώργου Δώνη. Οι Ολλανδοί οπαδοί στις εξέδρες του παλιού γηπέδου του «Αίαντα» βουβαίνονται. Οι Έλληνες παγώνουν για μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, κοιτάζουν αμήχανα σα να αδυνατούν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν να συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Γκολ! Γκοολ!!! Γκοοοοολ!!! Οι φωνές τους «σπάνε» την προσωρινή σιωπή. Ο Παναθηναϊκός σημειώνει μια από τις πιο ιστορικές νίκες του ελληνικού ποδοσφαίρου, την πιο ιστορική σε συλλογική επίπεδο.

Η ομάδα του Χουάν Ρότσα βρίσκεται μια ανάσα από τον μεγάλο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 1995-96 στην Ρώμη. Ο γενικός διευθυντής της ΠΑΕ, Μάνος Μαυροκουκουλάκης, σπεύδει να κλείσει αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχεία στην «αιώνια» πόλη για να μην τρέχει την τελευταία στιγμή. Έρχεται η ώρα της ρεβάνς στο ΟΑΚΑ. Ακόμα και…300.000 να χωρούσε το στάδιο, πάλι, θα γέμιζε. Τα «μαγικά χαρτάκια» δεν τα βρίσκεις πια ούτε στην «μαύρη αγορά». Ντελίριο! Κι όμως…Η παρέα του Φιλανδού «δαίμονα» Γιάρι Λιτμάνεν «χτυπά» στο 3‘. Πανικός. Τα πάντα ήρθαν «τούμπα»: 0-3 το σκορ, με τον Αγιαξ να εκμεταλλεύεται το τρομερό άγχος των παικτών του Ρότσα και να αρπάζει την πρόκριση. Κρίμα…

Ήταν η μεγάλη ευκαιρία για ένα «νέο Γουέμπλει». Εκείνη η βραδιά, βέβαια, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και την ψυχή όσων ταξιδέψαμε στο Άμστερνταμ και ζήσαμε μέρα προς μέρα, ώρα με ώρα τον θρίαμβο…

«Είναι το γκολ της ζωής μου, αυτό που θα θυμάμαι για πάντα…», ομολογεί μερικά χρόνια αργότερα ο Βαζέχα, αποκαλύπτοντας το μυστικό του: «Πάω στο σπίτι μερικές φορές και αναπολώ εκείνες τις ημέρες. Βάζω στο βίντεο τα τελευταία λεπτά αυτού του αγώνα για να το δω ξανά και ξανά….». Η ομολογία του «Χρήστου» μαρτυρά τα συναισθήματα του. Συγκινείται και θυμάται κάθε λεπτομέρεια…

Δεν ξεχνώ τον τίτλο στο ρεπορτάζ μου, εκείνη τη μέρα: «Πλανητάρχης» ο Βαζέχα! Δεν υπήρχε αθλητική εφημερίδα να μην…ξεπουλήσει. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού πήγαν Ομόνοια να προλάβουν τις πρώτες εκδόσεις και ό,τι έφερναν τα φορτηγά στους πάγκους τα έπαιρναν. Δυο, δυο και τρεις, τρεις αγόραζαν τις εφημερίδες για να διαβάσουν και την τελευταία «βούλα» του ρεπορτάζ. Το «χρυσό» γκολ του Βαζέχα «έπαιξε» πρώτο θέμα στα αθλητικά του CNN και άλλων μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων του εξωτερικού. Το νέο «έπος» του «τριφυλλιού» έμοιαζε σαν κάτι απίστευτο στα αυτιά και τα μάτια των ξένων…

Στο Άμστερνταμ με το που αντιλήφθηκαν οι Ολλανδοί οπαδοί την παρουσία των Ελλήνων άρχισαν αμέσως την πλάκα και την καζούρα. Μπαίνουμε σε ένα ταξί με δυο συναδέλφους, δημοσιογράφους απεσταλμένους, και ο οδηγός μας παίρνει χαμπάρι: «Έλληνες είστε, ε; Ήρθατε εδώ για το ματς με τον Αγιαξ. Ελπίζετε σε κάτι;», μας πειράζει. Τον ρωτάμε: πόσα βλέπεις κύριε; Ποια είναι η πρόβλεψη σου; «Κάτω από 4 με 5 γκολ δύσκολα. Δεν τη γλιτώνει ο Παναθηναϊκός. Ο Αγιαξ είναι μεγάλη ομάδα και θέλει πολύ να νικήσει…». Το απόγευμα στην προπόνηση μια από τα ίδια: οι ποδοσφαιριστές του Ρότσα ετοιμάζονται για την προπόνηση και πάνε για δυο δηλώσεις στην κάμερα. Πίσω τους εμφανίζεται ένας…περίεργος, κρατώντας ένα λευκό χαρτί με ένα σκορ γραμμένο με μπλέ μαρκαδόρο επάνω του: 5-0! Τόσο σίγουρο το ‘χαν…Μα, πλήρωσαν πανάκριβα αυτήν τους την υπεροψία.

Μεγάλο πειραχτήρι ο Χουάν Μπορέλι, τι πήγε και έκανε ο αθεόφοβος: ανήμερα του μεγάλου αγώνα δένει το πόδι του με μια γάζα και παρίστανε τον…τραυματία. Ο ιστορικός πρόεδρος της ΠΑΕ Γιώργος Βαρδινογιάννης δεν κατάλαβε την πλάκα του «χότα-χότα» και το πίστεψε. Λαχτάρησε μέχρι να καταλάβει ότι ο Μπορέλι αστειευόταν…«Πρόεδρε, φιλικό είναι το ματς. Θα τους κερδίσουμε…», τον καθησύχασε και ο «καπετάνιος» τον κοίταξε με ανακούφιση και χαμογέλασε.

Ο πρωτομάστορας του θριάμβου Χουάν Ρότσα μιλά για την επέτειο του ’96: «Τι να πρωτο-θυμηθώ από εκείνο το τριήμερο; Τη μεγάλη νίκη; Το υπέροχο ξενοδοχείο δίπλα στην παραλία; Είμαι γεμάτος ευχάριστες εικόνες. Η στάση του Φαν Γκάαλ μας πείσμωσε. Δεν παραβρέθηκε καν στη συνέντευξη Τύπου πριν το ματς αλλά την παραμονή «κρυβόταν» σε ένα καμαράκι του γηπέδου για να δει την προπόνησή μας και φοβήθηκε με ό, τι είδε. Είχαμε πίστη και καθόλου άγχος. Ήμασταν χαλαροί και όταν συμβαίνει αυτό έχει πολλές πιθανότητες να γίνεις ήρωας. Έτσι έγινε και με μας. Θυμάμαι μέχρι σήμερα την κούρσα του Δώνη, την κίνηση του Μάρκου, το γκολ του Κρίστο στο «τσακ» όταν έβγαινε ο Φαν Ντερ Σαρ. Στη γωνία τους φίλους της ομάδας να χτυπιούνται από χαρά, τα πανηγύρια του κόσμου στην Ομόνοια, στιγμές ανεπανάληπτες. Ένας φίλος ήταν στο Άμστερνταμ στην εξέδρα και μου έλεγε ότι δεν κατάλαβε πως βρέθηκε πάνω στα κάγκελα όταν μπήκε το γκολ. Στη φυσούνα πριν βγούμε από τα αποδυτήρια οι παίκτες του Άγιαξ κοίταζαν με ψαρωτικό τρόπο τα παιδιά για να τα τρομοκρατήσουν. Ο Φίνιντι μάλιστα κοίταγε πολύ έντονα τον Καπουράνη και μετά μου λέει ο Γιώργος: «Χουάν σε αυτόν εδώ θα κάνω δύο…ποδιές στο ματς». Και το έκανε…».

Οι Ολλανδοί στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα…βομβάρδιζαν ανηλεώς την εστία του «φύλακα άγγελου» της Γιόζεφ Βάντζικ: «Τεράστια νίκη απέναντι σε μια μεγάλη ομάδα. Σκεφτείτε ότι οι περισσότεροι παίκτες του Άγιαξ εκείνης της χρονιάς πήγαν μετά στις καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Όταν νικήσαμε δεν είχαμε καν τη δύναμη να πανηγυρίσουμε, ζούσαμε ένα όνειρο. Αυτό το ματς έμεινε στη μνήμη των φιλάθλων. Αυτό που θυμάμαι εγώ είναι ότι δεν είχα χρόνο ούτε να σκεφτώ, και έδινα συνεχώς οδηγίες στην άμυνα για να αντιμετωπίζουμε τις επιθέσεις του Άγιαξ. Νομίζω ότι πλέον είναι αδύνατον μια ελληνική ομάδα να κάνει κάτι παρόμοιο».

Ο Νίκος Νιόπλιας αντικατέστησε τον Βαζέχα στα τελευταία 2 λεπτά και «σκαλίζει» κι αυτός την μνήμη του: «Θυμάμαι ότι από τη στιγμή που σκόραρε ο Κριστόφ όλο το γήπεδο είχε παγώσει. Είχαμε κάνει ένα πάρα πολύ καλό ματς, χωρίς μάλιστα να παραχωρήσουμε πολλά φάουλ. Ήταν πάρα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα, μια αναμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία. Ήμασταν ήρεμοι σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση και όλα μας ήρθαν ιδανικά. Στο τέλος μας έλεγαν ο Ντε Μπούρ και ο Φίνιντι ότι θα μας κερδίσουν στην Αθήνα. Πάντως τους πείραξε που στο τελευταίο ματς που έπαιξε ο Άγιαξ σε εκείνο το γήπεδο τους κερδίσαμε. Ήταν όντως σαν εγκαταλελειμμένο το Ολίμπικ, σε τραγική κατάσταση πραγματικά».

Bloody Sunday - Ματωμένη Κυριακή

Ήμουν περίπου έντεκα χρονών.
Ο ξάδερφος μου και εγώ παίζαμε στο δωμάτιο, αλλά συγχρόνως ακούγαμε και το παιχνίδι της ομάδας μας, του Ολυμπιακού στο ραδιοφωνάκι.
Μεγάλο παιχνίδι, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΑΕΚ, ντέρμπι.
Καταπληκτική εμφάνιση του Γαλάκου, του αγαπημένου μας Μάϊκ, αν δεν κάνω λάθος είχε σημειώσει και τρία γκολ.
Εκεί που όλα έδειχνα ιδανικά και σχεδιάζαμε την καζούρα που θα κάναμε στα φιλαράκια μας την άλλη μέρα στο σχολείο.
Πανικός!!
Η χαρά για την νίκη και την έκταση του σκορ, διαδέχτηκε η λύπη και το κλάμα.
Θρήνος παντού.
Τα θυμάμαι, σαν να ήταν χθες.
Γιατί;;




*Αξίζει να διαβάσετε το "Η Θύρα του Θανάτου", εγώ όσες φορές το έχω κάνει με έχουν πάρει τα ζουμιά.

*Το συγκεκριμένο έλεγα να το ανεβάσω χθες 8/2 που συμπληρωνόντουσαν 27χρόνια, αλλά τελικά αποφάσισα να το κάνω σήμερα που πραγματοποιήθηκε και το μνημόσυνο των παιδιών που χάθηκαν στην Θύρα 7.

27 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ''Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ''

Οταν μία πολύνεκρη τραγωδία γίνεται κτήμα στην ιστορία μιας ομάδας, βίωμα που τιμάται κάθε χρόνο όχι μόνο στο στενό πλαίσιο ενός συλλόγου, αλλά από όλους όσοι γνωρίζουν και δεν ξεχνούν, τότε 21 ψυχές που παρακολουθούν αμέτρητα ντέρμπι ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, πλημμυρίζουν τον κάθε φίλαθλο με λογική και αγάπη για αυτό που παρακολουθεί, το ποδόσφαιρο.
Αυτό ήθελαν να παρακολουθήσουν και οι ίδιες το μεσημέρι της 8ης Φλεβάρη του 1981. Και το κατάφεραν. Αλλά η μοίρα είχε δικά της σχέδια. Αποτρόπαια...
Η ώρα είχε φτάσει 15:15. Οι 35.450 που είχαν εξασφαλίσει το "μαγικό χαρτάκι", χιλιάδες ακόμη που είχαν εξασφαλίσει είσοδο με διάφορους τρόπους κι όσοι βρίσκονταν έξω από το γήπεδο Καραϊσκάκη, αδημονούσαν για το εναρκτήριο σφύριγμα του διαιτητή. Οι πιο άτυχοι είχαν στήσει το αυτί στο ραδιόφωνο, από όπου άκουγαν τα πρώτα μαντάτα. Γκολ ο Γαλάκος και οι "ερυθρόλευκοι" μπροστά στο σκορ. Δεύτερο ημίχρονο και στο 53ο λεπτό, ο νεαρός και άπειρος Στέλιος Μανωλάς, αγωνιζόμενος στη θέση του αριστερού μπακ τότε, αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Η άμυνα της Ενωσης δεν άντεξε. Γαλάκος, γκολ. Κουσουλάκης, γκολ. Ορφανός, γκολ. Βαμβακούλας, γκολ. Γαλάκος, γκολ. Τελικό αποτέλεσμα 6-0. Μία από τις μεγαλύτερες νίκες του Ολυμπιακού, μία από τις μεγαλύτερες ήττες της ΑΕΚ.

Το πλήθος παραληρεί. Συνθήματα θριάμβου ηχούν στο "Καραϊσκάκη", αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Οι νικητές πρέπει να γίνουν ένα με το κοινό τους. Να πανηγυρίσουν όλοι μαζί αυτό το κατόρθωμα. Το πιο ζωντανό κομμάτι των φιλάθλων του Ολυμπιακού βρισκόταν στη Θύρα 7. Οι περισσότεροι έτρεξαν ώστε να φτάσουν στην Θύρα 1 και να αντικρύσουν από κοντά τους ήρωες ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού. Ενας εκ των θεατών γλιστράει σε ένα μαξιλαράκι και κυλάει στα σκαλιά, φτάνοντας μπροστά από την πόρτα. Αυτή, κλειστή για μερικούς, μισόκλειστη για άλλους, εμπόδιζε την αποσυμφόρηση του χώρου. Ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλο, αφού οι φίλαθλοι έτρεχαν χωρίς να καταλάβουν τι συμβαίνει ακριβώς μπροστά τους.
Οι αστυνομικοί ξεριζώνουν την πόρτα για να βγουν όσοι μπορούν. Δεκαεννιά άτομα δεν τα κατάφεραν, καθώς είχαν ήδη χάσει τη ζωή τους. Οι τραυματίες ακόμα περισσότεροι. Τα νοσοκομειακά έσπευσαν στο χώρο και διεκόμιζαν νεκρούς και τραυματίες στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά. Στους διαδρόμους το αδιαχώρητο. Οπως και απ’ έξω.
Συγγενείς, φίλοι, εθελοντές και απληροφόρητοι συγκεντρώθηκαν στα πέριξ του νοσοκομείου για να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει και, κυρίως, τα ονόματα των ανθρώπων που βρίσκονταν μέσα. Η κρατική τηλεόραση και τα ραδιόφωνα είχαν ενημερώσει για την τραγωδία και μετέδιδαν συνεχώς τις τελευταίες εξελίξεις, καθώς και εκκλήσεις για αίμα. Το Κρατικό Πειραιώς κινητοποιείται με τη σειρά του, όπως και το ΚΑΤ.

Στο Τζάνειο καταφτάνει ο Υπουργός Κοινωνικών υπηρεσιών, κ. Δοξιάδης, οι Υφυπουργοί κκ. Τσουκαντάς και Αποστολάτος, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Δαβάκης, ο Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως κ. Αχ. Καραμανλής, ακόμα και ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης. Ολοι διατάσσουν εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων. Ο χρόνος είναι σημαντικός, όπως και η ανάγκη για αίμα. Ολοι, όμως, βοηθάνε. Γιατροί, αστυνομία και φυσικά ο απλός κόσμος...
Δύο βαριά τραυματίες δεν τα κατάφεραν και ξεψύχησαν στο νοσοκομείο. Αναγνωρίστηκαν και οι άλλοι 19. Σύνολο 21 νεκροί. Εξαγριωμένοι πολίτες έξω από το γήπεδο Καραϊσκάκη ζητούσαν ευθύνες... Δεν άλλαζε τίποτα. Το ρολόι έλεγε 16:58 και ο ήλιος ήταν απλόχερος. Η 20ή αγωνιστική χαρακτηρίστηκε από τον θρίαμβο του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ. Κανείς δεν το θυμάται αυτό. Η 20ή αγωνιστική και όλη η Ελλάδα είχε στιγματιστεί από μία τραγωδία... Με 21 θύματα... Τα θύματα της Θύρας 7...

Η "μαύρη" λίστα
Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών)Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)Νίκος Φίλος (19 ετών)Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)Βασίλης Μαχας (20 ετών)Ευστράτιος Πούπος (20 ετών)Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)Κώστας Μπίλας (28 ετών)Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)Δημήτριος Αδαμόπουλος

Υ.Γ.Η μνήμη των αδικοχαμένων φιλάθλων τιμάται κάθε χρόνο από παράγοντες του Ολυμπιακού, απλούς φιλάθλους, παίκτες, τεχνική ηγεσία και από απλούς πολίτες. Κατά το γκρέμισμα του παλαιού "Καραϊσκάκη" για την ανέγερση του καινούργιου, η Θύρα 7 γκρεμίστηκε τελευταία εις μνήμην των θυμάτων.
Μάλιστα, στον αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ του Ολυμπιακού με τη Λίβερπουλ, οι φιλαθλοι των δύο ομάδων ανάρτησαν πανό που αναφέρονται στις τραγωδίες που τις συνδέουν. Για τα 96 θύματα του Χίλσμπορο και τα 21 της Θύρας 7.

"The Flowers of Manchester"

Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που οκτώ από τα "μωρά" του Ματ Μπάσμπι "χάθηκαν" στην τραγωδία του Μονάχου. Ένα δυστύχημα που σημάδεψε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όσο τίποτα άλλο, και όπως λέγεται "κάθε νέος παίκτης που έρχεται στην ομάδα κουβαλάει την ευθύνη...". Ενα δυστύχημα το οποίο έγινε ακόμα και τραγούδι. "The Flowers of Manchester", ώστε να διατηρήσει στη μνήμη όλων τους διάσημους "μπέμπηδες"...
Ο Μπόμπι Τσάρλτον, ο θρύλος του αγγλικού ποδοσφαίρου και της Μάντσεστερ, μιλαει για την τραγωδία και το κύπελλο Πρωταθλητριών που κατέκτησε με την ομάδα και αφιέρωσε στους αδικοχαμένους συμπαίκτες του.
"Είναι μέρος της ιστορίας του συλλόγου. Υπήρχε μεγάλη συμπάθεια για τη Μάντσεστερ μετά από το Μόναχο και αυτό έκτισε ένα πολύ καλό κλίμα. Την εποχή του δυστυχήματος είχαμε φτάσει σε επίπεδο που μπορούσαμε να κατακτήσουμε το τρόπαιο. Ξέραμε τη διοργάνωση και είχαμε προκριθεί στα ημιτελικά".
"Νιώσαμε χρέος μας να κατακτήσουμε το τρόπαιο κάποια στιγμή. Και το ότι το κερδίσαμε μία δεκαετία μετά από το Μόναχο, με τέτοια ενθουσιώδη ομάδα, ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Την ημέρα που το κατακτήσαμε σκέφτηκα τους συμπαίκτες που είχα χάσει στο Μόναχο. Συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην κατάκτηση και ένιωσα ότι δικαιούταν ένα μέρος του".
5 Φεβρουαρίου του 1958. Η φημισμένη Γιουνάιτεντ, με παίκτες που κόστιζαν πάνω από 350.000 λίρες εκείνη την εποχή, αγωνιζόταν στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα, στο πλαίσιο του επαναληπτικού της προημιτελικής φάσης του κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο αγώνας στην Αγγλία είχε λήξει με 2-1 υπέρ της Μάντσεστερ και η παρέα του Μπόμπι Τσάρλτον χρειαζόταν μόνο να διατηρήσει αυτό το αποτέλεσμα για να πάρει την πρόκριση.
Ωστόσο, οι Αγγλοι βρέθηκαν σε καλή φόρμα εκείνη την ημέρα και πήραν προβάδισμα με 3-0 στο ημίχρονο. Οι Γιουγκοσλάβοι αντεπιτέθηκαν, αλλά έφτασαν μόνο μέχρι την ισοφάριση. Το σφύριγμα της λήξης βρήκε τη Μάντσεστερ να πανηγυρίζει την είσοδό της στα ημιτελικά της διοργάνωσης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Το ίδιο βράδυ, ένα κοκτέιλ πάρτι στην Βρετανική Πρεσβεία με αρκετό αλκοόλ και φαγητό σε τίποτα δεν θύμιζε τις συνήθειες που είχε επιβάλει ο Μπάσμπι.
6 Φεβρουαρίου του 1958. Η ομάδα συγκεντρώνεται για να πάρει το δρόμο της επιστροφής. Η αποστολή, πέντε ακόμα συνταξιδιώτες και άλλα τόσα μέλη του πληρώματος. Σύνολο 43 επιβαίνοντες στο Elizabethan charter aircraft G-ALZU, ή Zulu Uniform, όπως αποκαλούταν από τους πύργους ελέγχου. Η πτήση θα είχε μία στάση για ανεφοδιασμό, στο αεροδρόμιο του Μονάχου.
Ο Χάρι Γκρεγκ, τερματοφύλακας της Μάντσεστερ από το 1957 μέχρι το 1967, περιγράφει πως έζησε ο ίδιος την τραγωδία.
"Βρισκόμασταν στο αεροπλάνο περιμένοντας την απογείωση για τρίτη φορά και ανησύχησα λίγο. Κοίταξα τον Ρότζερ Μπιρν και το πρόσωπό του ήταν τρομαγμένο. Γέλασα. Κάποιος με είδε. Ηταν ο Τζον Μπέρι που μου είπε: 'Δεν ξέρω γιατί γελάς, αλλά θα σκοτωθούμε εδώ πέρα'. Ο Λίαμ Γουίλαμ συνέχισε: "εάν αυτό συμβεί, είμαι έτοιμος...".
"Το αεροπλάνο ξεκίνησε. Δεν υπήρχε σταματημός αυτή τη φορά. Ειδα τους τροχούς να παομακρύνονται από το έδαφος. «Ανεβήκαμε», σκέφτηκα. Ξαφνικά, μέσα σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου, άκουσα έναν δυνατό κρότο και ύστερα μόνο φως. Δεν υπήρχαν κλάματα ή φωνές. Μόνο ένας φοβερός ήχος από ένα σκάφος που πέφτει".
"Ο πραγματικός ήρωας είναι ο πιλότος Τέιν. Εγώ ήμουν μόνο ένας ποδοσφαιριστής, ένας χαζός τερματοφύλακας. Εκείνος ήταν εκεί, ανάμεσα στα συντρίμμια. Ηξερε τι συνέβαινε. Βγήκα από μία τρύπα από την άτρακτο και τον άκουσα να φωνάζει: 'Τρέξτε, ηλίθιοι, θα εκραγεί'. Αυτός προσπαθούσε να σώσει τον συγκυβερνήτη του, Κεν Ρέιμεντ, που βρισκόταν στο κόκπιτ".
"Πέντε άνθρωποι που βρισκόταν ξαπλωμένοι στο χιόνι και μακριά μου φώναζαν να τρέξω. Ακουσα ένα παιδί (ο γιος της ταξιδιωτικής πράκτορος) να κλαίει. Τους φώναξα: 'Γυρίστε πίσω, υπάρχουν ζωντανοί άνθρωποι εδώ...'
Ο καιρός στη Γερμανία ήταν πολύ άσχημος. Πολικό ψύχος, χιονοθύελλες και η προσγείωση στον διάδρομο έγινε μετά βίας, καθώς η ορατότητα από την ομίχλη ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Τα μέλη του πληρώματος κατέβηκαν για να διευθετήσουν τις λεπτομέρειες, ο μοναδικός εξειδικευμένος τεχνικός για τον πλήρη ανεφοδιασμό του αεροσκάφους επέβλεπε την διαδικασία και οι υπόλοιποι επιβαίνοντες κατέβηκαν για να ξεκουραστούν και να γευματίσουν, αφού πρώτα επιδόθηκαν και σε έναν ανελέητο χιονοπόλεμο.
Λίγο αργότερα, το αεροπλάνο ήταν έτοιμο για απογείωση. Τα απαραίτητα τεστ είχαν γίνει, τα καύσιμα ήταν εντάξει, οι μηχανές άναψαν και το αεροσκάφος έτρεχε στον διάδρομο, όταν ο κυβερνήτης ζήτησε άδεια από τον πύργο ελέγχου για να αναβάλει την απογείωση. Οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν στο σκάφος να φτάσει στην απαιτούμενη ταχύτητα απογείωσης. Δεύτερη προσπάθεια, δεύτερη αποτυχία. Τρίτη προσπάθεια...
Το αεροπλάνο απογειώθηκε στιγμιαία, αλλά μία χιονοθύελλα στάθηκε πιο δυνατή. Το σκάφος είχε βγει ήδη εκτός πορείας από την απογείωση, προσέκρουσε σε σπίτια της περιοχής, κατέπεσε και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα εξερράγη. Οσοι δεν σκοτώθηκαν από την πτώση, έτρεχαν να απομακρυνθούν. Αλλοι τα κατάφεραν, άλλοι όχι. Επτά από τους παίκτες της Γιουνάιτεντ δεν τα κατάφεραν και άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή. Ακόμα ένας, απεβίωσε δύο εβδομάδες μετά, καθώς οι πληγές του αποδείχθηκαν πιο ισχυρές. Λίγα χρόνια μετά την τραγωδία με την Τορίνο, ακόμα μία ομάδα, μία καταπληκτική ομάδα, θα στερούσε τις εμπνεύσεις της από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Τα 23 θύματα
Ποδοσφαιριστές: Τζοφ Μπεντ, Εντι Κόλμαν, Ντάνκαν Εντουαρντς, Μαρκ Τζόουνς, Ντέιβιντ Πεγκ, Τόμι Τέιλορ, Λίαμ Γουίλαν, Ρότζερ Μπιρν Ανθρωποι του συλλόγου: Γουόλτερ Κρίκμερ (γραμματέας), Μπερτ Γουόλεϊ (αρχιγυμναστής), Τόμ Κάρι (γυμναστής) Δημοσιογράφοι: Αλφ Κλαρκ, Τζορτζ Φόλουζ, Ντον Ντέιβις, Τομ Τζάκσον, Χένρι Ρόου, Αρτσι Λέντμπρουκ, Ερικ Τόμπσον, Φρανκ Σουίφτ Πλήρωμα/επιβάτες: Κένεθ Ρέιμεντ (πιλότος), Μπέλα Μίκος (ταξιδιωτική πράκτορας), Βίλι Σατίμοφ (φίλαθλος), Τομ Κέιμπλ (αεροσυνοδός)
Ο Ρότζερ Μπιρν (29, αριστερό μπακ, αρχηγός), ο Τζοφ Μπεντ (25, αριστερό μπακ), ο Εντι Κόλμαν (21, δεξί εξτρέμ), ο Ντάνκαν Εντουαρντς (21, μέσος), ο Μαρκ Τζόουνς (24, μέσος), ο Ντέιβιντ Πεγκ (22, αριστερό εξτρέμ), ο Τόμι Τέιλορ (26, επιθετικός) και ο Λίαμ Γουίλαν (22, δεξιός μέσος) δεν θα μπορούσαν να πάρουν μέρος και πάλι στην προπόνηση του σερ Ματ Μπάσμπι. Την έβλεπαν από ψηλά και έδιναν δύναμη στον ίδιο, τον Μπόμπι Τσάρλτον και όσους συνέβαλαν ώστε να μην διαλυθεί η ομάδα, αλλά να ανταπεξέλθει από την τραγωδία.
Το κύπελλο του 1963 αποτέλεσε την πρώτη ένδειξη ζωής στο Μάντσεστερ, μετά από την στιγμή που κανείς δεν θα ήθελε να είχε γνωρίσει. Ηταν η απαρχή της δημιουργίας ακόμα μιας ομάδας επιτυχιών από τον Μπάσμπι. Όχι όμως "μπέμπηδων". Τα "μωρά" του χάθηκαν το 1958 στο Μόναχο. Η νέα του Μάντσεστερ, όμως, δέκα χρόνια αργότερα, τον επιβεβαίωσε. Εκπλήρωσε την υπόσχεση που είχε δώσει αυτός ο μεγάλος προπονητής στους νεκρούς της τραγωδίας και στους φιλάθλους της ομάδας. Ότι σε μία δεκαετία, ο αγαπημένος τους σύλλογος θα βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης. Θα κάνει ότι δεν στάθηκε δυνατό να γίνει τότε.
Τα τρόπαια του σερ Ματ Μπάσμπι
1948: Κύπελλο1952: Πρωτάθλημα1956: Πρωτάθλημα1957: Πρωτάθλημα1963: Κύπελλο1965: Πρωτάθλημα1967: Πρωτάθλημα1968: Πρωταθλητριών
Και το 1968 το έπραξε. Η Γιουνάιτεντ επικράτησε με 4-1 στην παράταση της Μπενφίκα του Εουσέμπιο και ο Τσάρλτον, με τη βοήθεια του Μπεστ, φάνηκε συνεπής στις υποχρεώσεις του απέναντι στους πρώην συμπαίκτες του. Οι νωπές μνήμες της τραγωδίας εμπόδισαν την τότε Μάντσεστερ να ξεπεράσει το εμπόδιο της Μίλαν στα ημιτελικά. Οι ίδιες μνήμες, ήταν αυτές που έδωσαν το κίνητρο στον Μπάσμπι και τους παίκτες του να πράξουν ότι δεν είχαν κάνει το 1958.

Υ.Γ. Για να μην κανουμε μονο πενθος στον Μακαριστο Αρχιεπισκοπο!!!Ενα Αγαπαμε και αυτο ειναι το ποδοσφαιρο!!!!!!!Ευχομαι να μην ξανασυμβει σε κανενα μερος του πλανητη!!!!!