Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα: 0-3 | Η εναλλακτική τακτική των Καταλανών κάνει πράξη το… απλό ποδόσφαιρο

Η διάταξη των δύο ομάδων.

Το διάγραμμα είναι αδύνατο να παρουσιάσει τις συνεχείς εναλλαγές θέσεων των παικτών της Μπαρτσελόνα.

Είναι μοναδική εμπειρία να παρακολουθείς μία ομάδα σαν την Μπαρτσελόνα από το γήπεδο. Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, αισθάνθηκα δέος από την μοναδικότητα της Καταλανικής ομάδας. Απολογούμαι εκ των προτέρων στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού για την ακόλουθη ανάλυση – προσέγγιση του ματς αφού η προσοχή μου θα επικεντρωθεί περισσότερο στον τρόπο ανάπτυξης και στην αμυντική λειτουργία της Μπάρτσα, παρά σε αυτόν των πρασίνων, αφού ο ΠΑΟ είναι μια ομάδα που έχει αναλυθεί πάρα πολλές φορές από τούτον εδώ το χώρο. Το χθεσινό παιχνίδι αναδεικνύει τη μαγεία του ποδοσφαίρου σε όλο της το μεγαλείο, αφού ούτε η τηλεόραση ούτε ένα άρθρο 1.000 λέξεων, μπορούν να αποτυπώσουν τον τρόπο που λειτουργεί το συγκεκριμένο κλαμπ μέσα στο γήπεδο. Βλέποντας μια ομάδα σαν την Μπάρτσα στον αγωνιστικό χώρο, η απόδοση του Παναθηναϊκού περνάει σε δεύτερη μοίρα, μιας και το αποτέλεσμα του αγώνα πιθανότατα δεν θα ήταν διαφορετικό, ακόμα κι αν οι πράσινοι πραγματοποιούσαν μεγαλειώδη εμφάνιση.


Το πλάνο του Φερέιρα


Ο Πορτογάλος τεχνικός του Παναθηναϊκού στο πρώτο του ματς στον πάγκο των πρασίνων δεν εξέπληξε κόσμο με τις επιλογές του και την προσέγγιση που έκανε στο ματς. Παρέταξε την ομάδα του με ένα καθαρό 4-4-1-1 με 4 χαφ (Λάζος – Ζιλμπέρτο – Κατσουράνης – Μαρίνος) και τον Λουίς Γκαρσία στο 1, να παίζει ουσιαστικά τον ρόλο του συνδετικού κρίκου ανάμεσα στους 4 προαναφερθέντες και τον Τζιμπρίλ Σισέ. Ο Ισπανός (που ήταν ο μόνος που δεν φοβήθηκε καθόλου το ματς) είχε πολυσύνθετο ρόλο. Εκτός από τις συνεχείς προσπάθειες που έκανε για να βρει στον κενό χώρο – της ανεβασμένης άμυνας των Καταλανών – τον απομονωμένο Γάλλο στράικερ (που ουσιαστικά ήταν και ο μοναδικός τρόπος ανάπτυξης του ΠΑΟ), είχε σαφείς εντολές να εκμεταλλεύεται το ένστικτο του και να κινείται ανάμεσα στις γραμμές επίθεσης της Μπαρτσελόνα, όταν ο ΠΑΟ αμυνόταν. Σκοπός δεν ήταν άλλος από τα κλεψίματα τα οποία προσπάθησε ουκ ολίγες φορές να κάνει.


Μαρίνος σε ειδική αποστολή


Τον πιο δύσκολο ρόλο από τους 11 ποδοσφαιριστές του ΠΑΟ, είχε ο Στέργος Μαρίνος. Ο 23χρονος μέσος είχε διπλή αποστολή. Έκλεινε δίπλα στον Κατσουράνη, κάνοντας ουσιαστικά τον τρίτο κόφτη και έδινε βοήθειες στον Βύντρα όταν ο Αντριάνο έπαιρνε την αριστερή πλάγια γραμμή. Επίσης δεν ήταν λίγες οι φορές που έβγαινε στο μαρκάρισμα του αριστερού (ενίοτε) εξτρέμ της Μπαρτσελόνα, Νταβίντ Βίγια επιτρέποντας στον Λουκά Βύντρα να δίνει βοήθειες στο κέντρο της άμυνας του ΠΑΟ παίζοντας σαν τρίτος στόπερ. Οι αντοχές του όπως ήταν αναμενόμενο τον εγκατέλειψαν και αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο.

 Η τοποθέτηση του Λ. Γκαρσία ανάμεσα στις γραμμές της Μπαρτσελόνα

Ο Μαρίνος ουσιαστικά έπαιξε σαν τρίτο χαφ.Παρατηρήστε την τακτική θέση του Λ. Γκαρσία πάλι ανάμεσα στις γραμμές.Η… αντιστροφή του «αντιστρέφοντας την πυραμίδα» του Γκουαρντιόλα

Η διάταξη που παρουσίασε η Μπαρτσελόνα σχηματικά παραπέμπει σε 4-3-3 αλλά στην πράξη μέσα στο γήπεδο θύμιζε ένα ιδιότυπο….. 3-7-0. Φυσικά οι τρόποι ανάπτυξης είχαν μια σχετική “ποικιλία” αλλά το βασικό πλάνο του Γκουαρντιόλα ήταν το ακόλουθο:


•Οι θεωρητικά τρεις αμυντικοί της (Πουγιόλ-Μασεράνο-Πικέ) παίζουν λίγο πριν τη σέντρα και βρίσκονται σε πλήρη συγκέντρωση για εφαρμογή του τεχνητού offside.

Η παρουσία των Μασεράνο ή Μπούσκετς στη Μπαρτσελόνα, δίνει στον Γκουαρντιόλα την δυνατότητα να παρουσιάσει εναλλακτικές στρατηγικές: όπως η χρησιμοποίησή τους σε ρόλο τρίτου στόπερ

•Η Μπάρτσα περιορίζει το action area του παιχνιδιού στο 1/3 του γηπέδου, αυτό ανάμεσα στη γραμμή της περιοχής του αντιπάλου και της γραμμή της σέντρας τοποθετώντας στο συγκεκριμένο χώρο 7 ποδοσφαιριστές με στόχο την κατοχή της μπάλας.


•Οι δύο ακραίοι “αμυντικοί” της ομάδας (Αντριάνο και Ν. Άλβες) δεν είναι μπακ. Θυμίζουν περισσότερο ακραία χαφ που καλύπτουν όλη την γραμμή, παρά ακραίους αμυντικούς και δεν παίζουν συχνά διαγώνια κάλυψη.

Ξεκάθαρος ο ρόλος του Μασεράνο σε ρόλο τρίτου στόπερ

Ανάμεσά τους κινούνται σε όλον τον κάθετο άξονα τού 1/3 που προαναφέραμε μονίμως παράλληλα οι Τσάβι και Ινιέστα μοιράζοντας στα άκρα το παιχνίδι. Ο Βίγια (συνήθως) βρίσκεται αγκυροβολημένος αριστερά κοντά στη γραμμή και κρατάει τη μπάλα περισσότερη ώρα απ τους συμπαίκτες του περιμένοντας βοήθεια από το μπακ του. Παράλληλα, όσο η μπάλα μένει στο αριστερό “φτερό” της Μπαρτσελόνα η άμυνα του ΠΑΟ μεταφέρεται πιο δεξιά επιτρέποντας στους Μέσι η Πέδρο να δίνουν πλάτος στην ομάδα ανοίγοντας διαδρόμους για τους Τσάβι- Ινιέστα.

•Οι υπόλοιποι δύο της επτάδας (Μέσι, Πέδρο) αλλάζουν συνεχώς μεταξύ τους θέσεις μην επιτρέποντας στην άμυνα του αντιπάλου να ευθυγραμμιστεί. Το τελευταίο σε συνδυασμό με την ύπαρξη πολλών παικτών σε μικρούς χώρους δίνει τη δυνατότητα κάθετου passing game στον κενό χώρο ώστε να “βγουν” παίκτες από πίσω. Επιπλέον με το πλάτος ήδη διαμορφωμένο το παιχνίδι μπορεί εύκολα να πάει στα άκρα για σέντρα από μπακ ή σύγκλιση ενός εξτρέμ.

Μια εικόνα= 1.000 λέξεις. Οι Τσάβι, Ινιέστα στη ίδια ευθεία (πράσινο), οι Αντριάνο, Ν. Άλβεζ “ανεβασμένοι”(κίτρινο) και ο Μασεράνο πρώτος απ τους τρεις αμυντικούς (κόκκινο). Σκιασμένο το βασικότερο πεδίο δράσης του παιχνιδιού

Εναλλακτικά, οι συνεχείς εναλλαγές θέσεων των παικτών σε συνδυασμό με την υψηλότατη τεχνική τους κατάρτιση, καταστρέφει τα περισσότερα αμυντικά τακτικά πλάνα των προπονητών με προσωπικές ενέργειες. Αμυντικά, το ασφυκτικό πρέσινγκ στις γραμμές δεν επιτρέπει κατοχή στον αντίπαλο, και μια τυπική άμυνα ζώνης όταν η μπάλα περνά τη μεσαία γραμμή κρίνεται επαρκείς.

Συμπέρασμα

Λίγες μέρες πριν το χθεσινό παιχνίδι ο Ζοζέ Μουρίνο δήλωσε πως αν ήταν στη θέση των διοικούντων της Μπαρτσελόνα θα ανανέωνε το συμβόλαιο του Πέπε Γκουαρντιόλα για… 50 χρόνια. Τυχαίο? Δεν νομίζω....

Ο πρώην κόουτς των ακαδημιών της Μπαρτσελόνα έχει καταφέρει να δημιουργήσει κάτι μοναδικό. Παρέλαβε μια προικισμένη τεχνικά ομάδα από τον Ράικαρντ (που με τις πινελιές του Τεν Κάτε στήθηκε τακτικά) και την εξέλιξε σε μια υπερομάδα .


Η ιστορία ξεκινάει το 1988. Τη συγκεκριμένη χρονιά προπονητής στην Μπαρτσελόνα αναλαμβάνει ο Γιόχαν Κρόιφ και θεωρείται μέχρι σήμερα ο πιο πετυχημένος προπονητής στη ιστορία της ομάδας παραμένοντας στον πάγκο για μια οκταετία. Από εκείνη την περίοδο και μετά ξεκινάει το Ολλανδικό μοντέλο (ως προς τον τρόπο λειτουργίας τους κλαμπ και ως προς αυτόν της αγωνιστικής προσέγγισης) να εφαρμόζεται στο σύλλογο. Προσλαμβάνεται ο Φαν Γκάαλ και δημιουργεί ένα σύνολο που έπαιξε πολύ ελκυστικό ποδόσφαιρο. Παράλληλα είχε ήδη ξεκινήσει ο δουλειά στις ακαδημίες. Στη συνέχεια έρχεται (μετά από μια μικρή κάμψη) η νέα Μπάρτσα των ακαδημιών (Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα κλπ) όπου αποτελείται από νέους παίκτες που παίζουν συγκεκριμένο ποδόσφαιρο από παιδάκια. Η συνέχεια γνωστή.. Ράικαρντ-Τεν Κάτε (Ολλανδοί) και Γκουαρντιόλα (παίκτης των ακαδημιών του συλλόγου). Τελικά φτάσαμε να κάνουμε πράξη το 4-6-0, το 3-7-0 ή αλλιώς το «απλό ποδόσφαιρο».

Κάπως έτσι εξηγείται και το Mes que un Club. Τουλάχιστον τέτοιες ομάδες δίνουν κίνητρο να παρακολουθούμε ποδόσφαιρο.

Οι πάσες που πραγματοποίησαν οι δύο ομάδες. "Τρομακτικός" ο αριθμός των 895 πασών της Μπάρτσα...

Πράσινο ναυάγιο στην Βαρκελώνη

Δεν μας πάει καθόλου αυτή η βδομάδα εμάς τους Παναθηναϊκούς. Μετά την συντριβή του ποδοσφαιρικού τμήματος από τον Εργοτέλη μέσα στην Αθήνα, σήμερα σειρά είχε το μπασκετικό τμήμα το οποίο γνώρισε μια από τις μεγαλύτερες ήττες του την τελευταία τετραετία- αν όχι την μεγαλύτερη- μέσα στην Βαρκελώνη από την τοπική ομάδα με 90-66.

Ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε κατώτερος των περιστάσεων και ηττήθηκε δίκαια από τους Καταλανούς. Στο πρώτο ημίχρονο, η αμυντική λειτουργία των πρασίνων ήταν τραγική γεγονός που φαίνεται από το γεγονός πως δεχτήκαμε 50 πόντους μέσα σε δυο περιόδους. Αλλά και στην επίθεση υπήρχε πρόβλημα, αφού ο μόνος τρόπος για να σκοράρουμε ήταν να ακουμπήσουμε την μπάλα στην ρακέτα και τον Πέκοβιτς. Ο Μαυροβούνιος πέτυχε στο πρώτο ημίχρονο 12 πόντους από τους 15 ΄συνολικά στο παιχνίδι αλλά φορτώθηκε γρήγορα με φαουλ και αυτό μας στοίχισε επιθετικά.

Ο Παναθηναϊκός ποτέ δεν διεκδίκησε την νίκη. Ο επαναπατρισμένος Ναβάρο πέτυχε 21 πόντους με 6/9 δίποντα ενώ ο Ιλιάσοβα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός πως ο Πέκοβιτς βρισκόταν εκτός αγώνα λόγω φάουλ και φόρτωσε το πράσινο καλάθι με 14 πόντους. Για τον Παναθηναϊκό, πέρα από τον Πέκοβιτς που ήταν σχετικά καλός, όλοι οι άλλοι κινήθηκαν σε πολύ ρηχά νερά. Ο Περπέρογλου έμεινε στο 0 ενώ ο Νίκολας σε 30 λεπτά συμμετοχής πέτυχε μόλις 4 πόντους με 0/3 δίποντα και 1/3 τρίποντα.

Συνοψίζοντας, ο Παναθηναϊκός απέναντι στον πρώτο σοβαρό αντίπαλο που βρήκε μπροστά του γνώρισε την συντριβή. Βέβαια, το αποτέλεσμα δεν λέει τίποτα αφού με το νέο σύστημα της Euroleague, η θέση που θα πάρει ο ΠΑΟ στον όμιλο δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να σταθούμε στην εμφάνιση της ομάδας, στην επιθετική δυστοκία και την αμυντική αδράνεια ειδικά στο α΄ ημίχρονο. Ήταν μια κακή εμφάνιση και ευτυχώς που συνέβη τώρα που είναι νωρίς ακόμα και ο Ομπράντοβιτς με το έμπειρο επιτελείο του έχουν ακόμα χρόνο μπροστά τους για να βρουν τα λάθη και να τα διορθώσουν. Ελπίζουμε αυτή η εμφάνιση να είναι μια κακή παρένθεση, γιατί με τέτοιες εμφανίσεις δεν έχουμε καμία τύχη στην Euroleague.

Αναλυτικά τα στατιστικά του αγώνα εδώ.

Υπάρχουν και αυτά (ευτυχώς)

Το κοινωνικό ίδρυμα του FC Barcelona «τρέχει» εδώ και μερικές βδομάδες μιά πολύ ενδιαφέρουσα καμπάνια.
Σκοπός της εκστρατείας που υποστηρίζεται από αφίσσες και διαφημιστικά spots στην τηλεόραση, είναι να προωθήσει την σημασία της εκπαίδευσης στα μικρά παιδιά, αντιπαραβάλλοντάς την με το ποδόσφαιρο.
«Το ποδόσφαιρο δεν είναι το παν», είναι το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας και το...παρασύνθημα γίνεται πιό συγκεκριμένο
«Το ποδόσφαιρο είναι πολύ σημαντικό, αλλά η εκπαίδευση είναι σημαντικότερη», υποστηρίζει το ίδρυμα και φιλοδοξεί το μήνυμά του να ταξιδέψει μέχρι τα παιδιά του τρίτου κόσμου που βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν την μοναδική διέξοδο απ την φτώχεια, την μιζέρια και την εξαθλίωση.
Το διάρκειας 25 δευτερολέπτων διαφημιστικό spot έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Παρουσιάζει ένα παιδάκι στην Αφρική που κάνει σουτ και προσπαθεί να μετρήσει τα γκολ του.
Τί κρίμα όμως...
Δεν ξέρει να μετράει.
Το spot έχει ήδη προβληθεί στην καταλανική τηλεόραση απ τον Απρίλιο και «μιλάει» 8 γλώσσες (Καταλανικά, Καστιγιάνικα, Αγγλικά, Γαλλικά, Πορτογαλικά, Κινέζικα, Γιαπωνέζικα και Αραβικά)
Επιθυμία του ιδρύματος είναι να προβληθεί και σε άλλες χώρες αξιοποιώντας και την περίοδο του EURO 2008.
Γιά τον σκοπό αυτό το spot μεταξύ των συνολικά 50 καναλιών, θα προβληθεί σε 54 χώρες απ το Eurosport, ενώ θα φτάσει και στην Λατινική Αμερική σε 240 εκατομμύρια ανθρώπους μέσω του ESPN.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αφίσσες που εκτυπώθηκαν με κεντρική ιδέα την αποσύνθεση του εμβλήματος του συλλόγου και την χρησιμοποίηση επιμέρους χαρακτηριστικών του γιά διάφορες ανάγκες των παιδιών.
Χαρακτηριστικά αναφέρω πως ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου...αποχωρίζεται το έμβλημα του συλλόγου και μετατρέπεται σε σύμβολο ιατρικής βοήθειας γιά τα παιδιά του τρίτου κόσμου.
Τέλος, το κοινωνικό ίδρυμα του FC Barcelona, συγχρηματοδοτεί μαζί με την UNICEF, την UNESCO και την UNHCR ένα πρόγραμμα παροχής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε 15 χώρες και 100000 παιδάκια.

Οι εκπλήξεις δεν κατοικούν στους ημιτελικούς

Κι έτσι φτάσαμε στα ημιτελικά του αγαπημένου μας Τσου Λου...
Χωρίς κάτι συναρπαστικό να συμβεί χθες.
Και πώς να συμβεί δηλαδή;
Με τα δεδομένα αποτελέσματα των πρώτων αγώνων δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια γιά εκπλήξεις και συγκινήσεις.
Στο Camp Nou θα μπορούσε ίσως να προκληθεί μιά αναστάτωση αν τα "τσουρούκια" της Σάλκε ήταν σε θέση να ανοίξουν το σκορ και να φορτώσουν άγχος και γκρίνια την προβληματική Μπάρσα.
Απ την στιγμή που δεν τα κατάφεραν στα πρώτα 20 λεπτά, μετά τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους και οι Γερμανοί τον δικό τους...

Αλλά και στους 4 δεν βλέπω να υπάρχουν εκπλήξεις.
Δεν βλέπω δηλαδή πως η ομάδα-"έχω βρει την συνταγή να περνάω στην Ευρώπη" του Μπενίτες μπορεί να αποκλειστεί απ την ομάδα του Αβράαμ Γκραντ.
Οχι πως είναι κακή ομάδα η Τσέλσι.
Κάθε άλλο.
Αλλά επειδή εκεί που φτάσαμε μετράει πολύ η φανέλα και η προσωπικότητα των προπονητών, νομίζω πως η Τσέλσι δεν θα μπορέσει να κοντράρει.
Εκτός κι αν καταφέρει φέτος να κάνει την υπέρβαση που δεν μπόρεσε τα προηγούμενα 3 χρόνια με τον Μουρίνιο.
Ισως επειδή θα είναι αποφορτισμένη απ το άγχος του φαβορί να κοντράρει καλύτερα.
Ομως η Λίβερπουλ έχει αποδείξει πως δεν υποτιμά κανέναν και ούτε μπήκε ποτέ στην λογική του...πελάτη.
Αλλοίμονο.
Ο Μπενίτες είναι ευφυής άνθρωπος και έχει αυτογνωσία.
Ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι τίποτα εξαιρετικό.
Αν τραβήξει το πόδι απ το γκάζι το πιθανότερο είναι η μηχανή να σβήσει...

Στο άλλο σετάκι, αυτό της United με την Barca δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά φανέλας.
Υπάρχει όμως μιά άλλη μεγάλη διαφορά.
Απ τη μιά βρίσκεται μιά πολύ φορμαρισμένη ΟΜΑΔΑ κι από την άλλη ένα συνοθύλευμα με θεωρητικά μεγάλες δυνατότητες, αλλά πρακτικά χαμηλή έως ανύπαρκτη αποτελεσματικότητα.
Γιά να θυμηθώ πόσα χρόνια έχω να δω τόσο κακή την Μπάρσα, θα πρέπει να ανατρέξω στα χρόνια της προεδρίας Γκασπάρ και των "αστέρων" Κουαρέσμα, Σιμάο, Ζεοβάνι, Ρότσενμπαχ και Ντιτρουέλ.
Η Μπάρσα φέτος δεν έχει παίξει καλό 90λεπτο απέναντι σε κανέναν αντίπαλο.
Δεν έχει κάνει νίκη απέναντι σε καμία σοβαρή ομάδα, ούτε έπαιξε ακόμα στο Champions League με ομάδα υψηλού επιπέδου.
Ακόμα και χθες, απέναντι στον χειρότερο ίσως αντίπαλο που πάτησε φέτος το χόρτο του Camp Nou, οι blaugrana έδειξαν με τον πιό χαρακτηριστικό τρόπο τις φετινές τους αδυναμίες.
Ανύπαρκτη αμυντική λειτουργία στο πρώτο μέρος, αναποτελεσματικότητα, έλλειψη καθαρού μυαλού και επιπολαιότητα στο δεύτερο.
Αν χθες το βράδυ δεν βρισκόταν στο γήπεδο η Σάλκε αλλά ας πούμε η Πόρτο, η Μπάρσα δεν θα πήγαινε σε κανέναν ημιτελικό...
Κάποιοι αναμένουν την επιστροφή του Μέσσι και του Ντέκο προσδοκώντας σε ανάκαμψη της ομάδας.
Οχι εγώ, γιατί πάντα πιστεύω πως την διαφορά την κάνει η ομάδα και όχι 1-2 καλοί ή πολύ καλοί παίκτες και γιατί τίποτα δεν μου εξασφαλίζει πως με τους τραυματισμούς που μαστίζουν την Μπάρσα φέτος, στις 23 Απριλίου θα παρουσιαστούν στο γήπεδο αυτοί που υπάρχουν τώρα συν τους δύο προαναφερόμενους.
Ακόμα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στο πρώτο παιχνίδι θα απουσιάσει ο θεμέλιος λίθος της άμυνας των Καταλανών Κάρλες Πουγιόλ και η αντικατάστασή του από τον Μάρκες ή (ακόμα χειρότερα) τον Τουράμ θα είναι η...χαρά του Τέβες και του Ρούνεϊ.
Μήπως όμως υπάρχουν αυτοματισμοί στην επίθεση;
Ο Ετό δεν επέστρεψε ποτέ ίδιος μετά απ τον περσινό πρώτο του σοβαρό τραυματισμό, ο Ανρί σκέφτεται την κόρη του και την δισκοπάθειά του και ο Μπόγιαν (ό,τι καλύτερο διαθέτουμε αυτή την στιγμή στην επίθεση) μάλλον θα παραμερίσει γιά να παίξει ο Μέσσι.
Κοινώς ό,τι καλύτερο διαθέτουμε αυτή την στιγμή (και ολόκληρη την χρονιά) είναι το κέντρο μας.
Τσάβι και Ινιέστα είναι σταθερές αξίες, ο Τουρέ Γιάγια βοήθησε πολύ αν και δεν έχει ακριβώς το στυλ του αμυντικού χαφ που θα ταίριαζε σ αυτή την ομάδα και φυσικά αν επανέλθει ο Ντέκο θα έχουμε και καλή τελική πάσα που τώρα μας λείπει απελπιστικά.
Βέβαια η έλευση Ντέκο θα σημάνει πάγκο γιά κάποιον εκ των Ινιέστα και Τσάβι με δεδομένο πως το 4-3-3 δεν αλλάζει ο κόσμος να χαλάσει στον μαγικό κόσμο του Φρανκ Ράϊκαρτ.
Είναι αυτά αρκετά γιά να θέσουν εκτός την πιό φορμαρισμένη ομάδα της Ευρώπης;
Νομίζω πως όχι και το μόνο που θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σ αυτή την σειρά είναι το πόσο θα αντισταθεί η Μπάρσα γιατί το ποιός θα πάει στον τελικό είναι γιά μένα βέβαιο.
Η Μόσχα φέτος θα ζήσει τους ρυθμούς ενός κλασσικού αγγλικού ντέρμπυ.
Χαράς ευαγγέλια δηλαδή γιά τις μπυραρίες της περιοχής.
Τώρα γιά μάς τους υπόλοιπους δεν ξέρω αν θα είναι καλό.
Λογικά θα δούμε έναν μεγάλο τελικό.
Κι εκεί μένει να καταλάβουμε αν και κατά πόσον οι "πελατειακές σχέσεις" που έχει αναπτύξει η Man U με την Liverpool εντός αγγλικών συνόρων μπορούν να ανατραπούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Δεν θα θέλατε να το μάθετε αυτό;