Τρία μόλις παιχνίδια απέμειναν μέχρι το τέλος κι αυτού του Euro.
Και τώρα πιά δεν θα μετρήσει μόνο ποιός έχει τους καλύτερους παίκτες, ή ποιός έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο, θα μετρήσει πάνω απ όλα η ψυχολογία (ποιός δηλαδή το θέλει περισσότερο και το πιστεύει) αλλά και η προσωπικότητα που κουβαλάνε οι 4 εκλέκτορες.
Και σε αντίθεση μ αυτό που πρεσβεύει η λογική, αν λάβουμε σοβαρά υπ όψιν αυτή την παράμετρο, τα φαβορί γίνονται αουτσάϊντερ και το ανάποδο.
Γιατί μπορεί θεωρητικά η Ισπανία και η Γερμανία να είναι φαβορί έναντι της Ρωσίας και της Τουρικίας, όμως αν κοιτάξουμε στην άκρη του πάγκου των τεσσάρων ομάδων τα πράγματα αντιστρέφονται.
Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ πώς σε ένα νοκ άουτ παιχνίδι θα μπορέσει ο μονομανής και προβλέψιμος Αραγονιές να τα βγάλει πέρα με τον έξυπνο και απρόβλεπτο Χίντιγκ.
Θα μου πείτε βέβαια πως παίζει ρόλο και το υλικό που διαθέτει ο καθένας στα χέρια του.
Είναι όμως τόσο μεγάλη η διαφορά του υλικού πού να εξουδετερώνει το προπονητικό πλεονέκτημα των Ρώσων;
Πιστεύω πως όχι. Και όσοι στηρίζονται στο παιχνίδι των ομίλων μάλλον κάνουν λάθος γιατί τότε ούτε Αρσάβιν υπήρχε, ούτε ο…παππούς είχε γίνει ακόμα προβλέψιμος. Και επιπλέον να λάβουμε υπ όψιν μας πως η Ρωσία είναι με διαφορά η πιό ξεκούραστη ομάδα από τις τέσσερις, αφού την ευννόησε το πρόγραμμα του πρωταθλήματος στην χώρα της και οι περισσότεροι παίκτες της αγωνίζονται εκεί.
Οσο γιά το άλλο ζευγάρι, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα γιά μένα.
Η Γερμανία είναι σοβαρή αλλά όχι μεγάλη ομάδα μ έναν νέο προπονητή. Δεν πρόκειται να υποτιμήσει τους Τούρκους γιατί έχει αυτογνωσία, ωστόσο διαθέτει περισσότερες λύσεις και έχει περισσότερες δυνάμεις απ τους ηρωϊκούς πλην όμως καταπονημένους γείτονες.
Ωστόσο έχω μάθει να ακολουθώ ένα ρητό σε τέτοια παιχνίδια:
“Ομάδα που την αγαπάει ο Θεός, μην της πηγαίνεις κόντρα”
Εν προκειμένω ο Αλλάχ…
